Mijn Adoptiehond

Huisbezoek

Geschreven op: 18-02-2016

Vol spanning zaten we de daaropvolgende zondag te wachten op de dame van de Stichting Dutch for Strays.  Een gezellige en vrolijke vrouw betrad onze huiskamer en we raakten in een leuk gesprek, waarin we al onze vragen kwijt konden. Hoe groot is Alfie, wat geven we hem te eten, kan hij alleen zijn, is hij zindelijk? Was het kussen dat we hadden gekocht niet te groot? Natuurlijk kon ze niet alles beantwoorden. Hoofddoel van haar bezoek was om te beoordelen dat Alfie goed terecht zou komen en niet bij mensen met nare bijbedoelingen. Natuurlijk kon zij ook niet weten of Alfie alleen kon zijn of zindelijk was. Dat zouden we straks allemaal in de praktijk gaan meemaken. En ook zij kon niet weten of het hondenkussen te groot zou zijn, want ze had Alfie ook nog nooit in levenden lijve ontmoet.

Vol spanning telden we de dagen af. We kochten hondenbrokken (lam/rijst op aanraden van de mevrouw van de Stichting. Dat zou meestal wel goed vallen). Ondertussen discussieerden we thuis over de ‘opvoeding’ van Alfie. Welke woorden zouden we gebruiken om hem te leren dat hij moest gaan liggen of zitten of juist niet. En ik, de schrijfster van deze blog, las me een ongeluk over waar we op moesten letten en hoe je leerde ‘hondentaal’ te spreken en je hond ‘te lezen’. Met honden communiceer je duidelijk anders dan met mensen. Dat was even wennen, want de mevrouw van de Stichting had ons al verteld dat we moesten laten zien dat wij de baas waren. Dat hield onder andere in dat de hond pas eten mocht hebben zodra zijn baasjes hadden gegeten. Zo zou hij duidelijk merken wie de leiders van de ‘roedel’ waren. Honden kennen immers onze beleefdheidsregels niet. ‘Al geef je ze één vinger, dan nemen ze de hele hand’, zei iemand een keer tegen me. Dat moesten we natuurlijk niet al te letterlijk opvatten, hahaha! Al met al vonden we het behoorlijk spannend… hoe zou het gaan met Alfie. Zou hij erg angstig zijn? Of had hij wellicht eerder bij mensen gewoond en al wat dingen geleerd? Gekscherend noemden we onze Roemeense zwerver ‘asielzoeker’.  Dat arme dier verstond natuurlijk geen woord Nederlands en moest eerst onze ‘taal’ leren!

Introductie

Bent u benieuwd naar onze keuze voor het adopteren van een hond?
Lees dan de introductie!

Introductie