Mijn Adoptiehond

Goedgekeurd! En nu maar wachten…

Geschreven op: 25-02-2016

Gelukkig werden we ‘goedgekeurd’ door de mevrouw van het huisbezoek. De Stichting zorgde voor de papieren van Alfie waar uit zou blijken dat hij ingeënt was en gechipt. We kregen bericht dat hij het laatste weekend van februari met het transport zou meekomen. We zouden via Facebook geïnformeerd worden hoe laat ze zouden aankomen bij De Meern bij Utrecht. Mijn zoon en ik zouden Alfie ophalen. Zoonlief had twee weken vrij genomen van zijn werk om Alfie de eerste grondbeginselen van het Nederlandse honden inburgeringsschap te leren, hahaha! Een exacte tijd van aankomst kon niet gegeven worden; dat was afhankelijk van de weersomstandigheden in Roemenië en hoe de rit verder zou verlopen. Het doel was op zaterdag te arriveren.

We ontvingen nog een mailtje van de Stichting, waarin werd uitgelegd hoe een dergelijk transport in z’n werk ging. Ik moest even slikken. ‘Ze stinken, zijn angstig, hebben vluchtgedrag en moeten daarom dubbel aangelijnd worden’. Tja, heel logisch als je het welbeschouwd, maar daar had ik even niet op gerekend. Als ik naar de foto keek die ik tussentijds nog van de Stichting Dutch for Strays had ontvangen, dan kon ik me geen angstige stinkende hond voorstellen. Maar natuurlijk zijn de hondjes bang als ze een paar dagen vervoerd worden in een auto, in een bench. Ze krijgen wel te eten en drinken, maar van uitlaten is geen sprake. Dat is gewoonweg niet te doen onderweg en levert ook risico’s op. Natuurlijk ruiken de dieren dan niet fris meer als ze in Nederland aankomen. Veel hondjes hebben een akelig verleden. Daar wilde ik niet aan denken, want dan draait mijn maag om. Maar dat ze een ‘rugzakje’ hebben, is meestal onvermijdelijk. Dat ze angsten hebben is heel goed te verklaren. Ik hoopte maar dat onze Alfie niet al te bang zou zijn en niet mishandeld zou zijn, voordat hij in het Roemeense asiel werd opgenomen door zijn reddende engelen… En ik hoopte ook dat het met de stank zou meevallen. Niet dat ik nou zo schoon op mijn huis ben, maar stiekempjes had ik toch wel een beetje een ideaalbeeld van mijn hond. En die stonk niet, nee, dat was een lieve kameraad, zindelijk, vrolijk kwispelend, met een verlangende blik ‘ik wil spélen!’ Nou ja, de hondenshampoo stond al klaar voor ons nieuwe maatje.

Ik telde vol spanning de dagen af en kon niet wachten op mijn diepe wens om ooit één keertje in mijn leven een hond voor mezelf te hebben. Wetend dat het een trouw, lief maatje en speelkameraadje kan zijn. Thuis was alles aanwezig om Alfie liefdevol te ontvangen. Speeltjes, een mooi kussen, lekkere voertjes en een vrouwtje en baasjes die van hem zouden houden en geen haar zouden krenken. Wat duurde het lang voordat de zaterdag van zijn komst zou aanbreken…

Introductie

Bent u benieuwd naar onze keuze voor het adopteren van een hond?
Lees dan de introductie!

Introductie